3 Ιαν 2012

Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων

Autumn Colors Road

“Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Οι άνθρωποι δε συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται... Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν... Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου…

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…”

Mario de Andrade

(Βραζιλιάνος ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος)

Mario-de-Andrade

Πηγή: http://psycheandlife2.wordpress.com/



3 σχόλια:

  1. πολυ καλο!!!Φ.Μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...κι όταν ακόμα τελειώσουν όλες μου οι καραμέλες θα νιώθω τόσο ευτυχισμένος που έζησα κάθε μου στιγμή σαν να ήταν η τελευταία...

    Ε.Ο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου
    Μουσική: Χαρούλα Αλεξίου
    Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου


    Μεγάλωσα
    Στο τέρας της πόλης
    Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέμα
    Κατάπια λόγια λιπαρά
    Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω
    Κορόιδεψα την δίψα μου να δω ... γιατί είμαι εδώ
    Μεγάλωσα
    Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας
    Με βλέμματα συμπάθειας
    Και άσκοπης προσπάθειας να είμαστε καλοί
    Εμείς ;
    Άλλο εμείς άλλοι εμείς
    Πάντα γι` άλλα μιλάμε-Πάντα γι` άλλους μιλάμε.

    Πάντα γι` άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε.

    Μεγάλωσα
    Τέρας της οικογένειας
    Ανούσιας ευγένειας με ψευτουποταγή
    Ηθοποιός παιδί στο ρόλο του μεγάλου
    Δεν σου μιλώ για βία, μιλάω για βιασμό
    Να ζεις την εφηβεία σημαίνει πόλεμο
    Με μια εφηβεία λάσπη,στο σιχαμένο άστυ
    Ενήλικας μετά νευρωτικός
    Πάντα γι` άλλα μιλάμε- Πάντα γι` άλλους μιλάμε.

    Πάντα γι` άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε.

    Μεγάλωσα
    Σύνδεση otenet
    Γλυκά απ'το Pallete
    Μετά στα Silhouette
    Σκεπάζουμε τους πόνους με φαΐ
    Τα όνειρα σε σύνθλιψη, αργότερα η κατάθλιψη
    Φρικιό του Εγώ με τσαμπουκά ναυαγό
    Πάμε γι` άλλα
    Βάλτο στα πόδια-πονάει πολύ
    Σε φτύνω σε φιλώ-δεν σε πάω μα σ` αγαπώ
    Παράνοια-διάνοια-επιφάνεια
    Στεριά- Πιάσαμε στεριά- Πιάσαμε στεριά
    Δάκρυα ... καυτά μου δάκρυα
    Ο πόνος μαλακώνει
    Δάκρυα ... καλά μου δάκρυα- Βιολογικός καθαρισμός

    Πάντα γι` άλλα μιλάμε- Πάντα γι` άλλους μιλάμε
    Πάντα γι` άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

    Μεγάλωσα
    Αγάπη πριν το Άλφα
    Και κάτω απ` το μηδέν το υποσυνείδητό μου
    Το χώμα του λασπώνει
    Τους σάπιους μου καρπούς ανακυκλώνει
    Μεγάλωσα
    Μα το παιδάκι κλαίει
    Δεν ξέρει γιατί φταίει. Δεν έχει πού να πάει
    Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
    Αποσυρμένο χρόνια στης φάτνης του τα βάθη
    ''Kαλά να πάθει- Καλά να πάθει- Καλά να πάθει''
    Η μάνα του φωνάζει
    Του δίνει γάλα, το μαλώνει
    Έτσι πια θα το μεγαλώνει

    Πάντα γι` άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

    Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί
    Να ζεις την απουσία
    Να γίνεις εξουσία
    Να μάθεις να γελάς
    Και να παραφυλάς
    Να παίρνεις αποφάσεις
    Να απαγορεύεται να χάσεις
    Μεγάλωσα σημαίνει
    Να ζεις με αυτό που σ` αρρωσταίνει
    Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
    Να βγάζεις τόνους τα σκουπίδια
    Να ρίχνεις σ` άλλους τ` άδικα
    Να βλέπεις πρωινάδικα
    Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
    Να αιμοδιψάς για τις ειδήσεις
    Να λες και yes να λες και no
    Να συνηθίζεις τα πορνό
    Να πολεμάς στον καναπέ
    Να μην μπορείς χωρίς φραπέ.

    Πάντα γι` άλλους μιλάμε

    Μεγάλωσα θα πει
    Να` ρχεται η ανατροπή
    Οι καιροί να στη φέρνουν
    Τα μυαλά σου να γδέρνουν
    Να ζητάς να κουρνιάσεις
    Και να βρίσκεις οάσεις
    Στις ψυχώσεις των άλλων
    Που έχουνε για περιβάλλον
    Ίδιες φάτσες με σένα
    Γόνατα λυγισμένα
    Όνειρα ξεχασμένα.


    Ευτυχώς που σου έχουν μείνει ακόμα καραμελίτσες!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή